شاید در وبلاگ های پیشین گاه شما را گریانده باشم از هم ذات پنداری که با یکدیگر یافتیم و شاید گاهی هم پیش آمده باشد که شما را خندانده باشم و صد البته شما را آزار دادم که امیدوارم مرا ببیخشید.

با این همه از شما امشب دو درخواست دارم به پاس گریه ها و خنده هایی که با هم کردیم و لحظاتی که با هم داشتیم .

نخست آنکه دعا کنید فردی که نیاز به یاری دارد اما هیچ یاری را نمی پذیرد ... قدری به فکر دیگرانی که دوستش دارند بیافتد ... و دلش نرم شود ... و یاری را بپذیرد.

دوم آنکه دعا کنید فردی که از راه اعتدال (همان که صراط مستقیم می نامیمش) خارج شده به راه بیاید ...

باز هم خواهش می کنم این دو دعا را انجام دهید به هر زبانی که خواستید  و از خدا بخواهید.

سپاسگزار همیشگی شما می شوم .

نسترن