ترانه ها

شوميز

964-311-817-4

گاهي كه نه ، بسيار اتفاق مي‌افتد كه در ذهن ، با خود سخن بگوييد ، با ديگران حرف بزنيد . كتاب « ايام بي‌شوهري » در برگيرنده جريان سيال ذهن راوي است كه نمادي از مردم جامعة متوسط شهري است ، با احساس مكرر تنهايي ، احساسي كه ميان جامعة فرد- فردشده شهري ، درگير مشغله‌هاي كاري و زندگي كه پير و جوان ، متأهل و مجرد نمي‌شناسد . راوي داستان ، اين احساس دروني را بدون طرح‌بندي زماني و مكاني بازگو مي‌كند . نسترن رها ، تقريباً چهل‌ساله ، مجرد و اهل تهران قصه‌هاي زندگي و ايام تنهايي‌اش را واگويه مي‌كند . ايام تجرد ، نقاهت ، خشكسالي ، جواني ، بيماري ، پيري و . . . تنهايي براي او بسيار كشنده است و . . . . داستان از « خانه » شروع مي‌شود ، روايتي كه از همان ابتدا زمان و مكان را در هم مي‌آميزد ، و در آن درهم آميختگي است كه ما حس خوبي مي‌يابيم ، « نسترن رها » همزاد ديرينه ماست كه قصه ما را مي‌گويد .

...................................................................................................................